Rahul Velapure's Blog

मध्यंतरी एका संकेत-स्थळावर बातमी वाचली.

शिष्यास न लाविती साधन।
न करविती इंद्रिय दमन।
ऐसे गुरू अडक्याचे तीन……
मिळाले तरी त्यजावे..!!

हुश्श... सुटलो, झाल्या सगळ्या प्रथा पार पाडून…….

कालपासून मला काय झालंय, काहीच कळत नव्हतं. संत तुकारामांनी म्हणल्याप्रमाणे "जेथे जातो तेथे तू माझा सांगाती" सारखे ती एक व्यक्ती इतक्या जबरदस्त तऱ्हेने माझ्या मागे लागली कि, पळताभुई थोडी करून सोडली, आयुष्यात ज्या व्यक्तीचा कधीच विचार केला नव्हता, ती सपाटून मागे लागली होती, मी घरी असताना, पेपर वाचताना, लोकल मध्ये प्रवास करताना, ऑफिस मध्ये, रस्त्यांवर अक्षरशः सगळीकडेच, मला नको नको करून सोडलं होतं त्याने. त्याचा तो चेहरा, त्याचे ते व्यक्तिमत्व अक्षरशः सगळीकडेच दिसायला सुरवात झाली होती एव्हाना. समोर येईल ती व्यक्ती मला त्याच माणसासारखी वाटत होती, ट्रेन मध्ये सगळे चेहरे सारखेच, ऑफिस मध्ये बॉसचा चेहरा ही तसाच वाटायला लागला होता. जेथे जाईल तेथे, रस्त्यावरी होर्डिंग मध्ये सुद्धा तोच, पेपर मध्ये सुद्धा तोच, टीव्ही वर तर विचारायची सोयच नव्हती, प्रत्येक सिरीयल मध्ये सुद्धा, टीव्हीवरील सासू सुना यांच्या भांडणामध्ये सुद्धा, हद्द…..दबंग बघताना सुद्धा तोच, सलमानच्या जागीही, त्याचाच चेहरा दिसायला सुरुवात झाली होती, सार्वजनिक सुलभ मधील ग्राफिटी मध्ये, ऑफिस मधल्या संगणकावर सुद्धा ऑफिस च्या नावाचा वॉल-पेपर लोगो असायचा, त्याच्याजागी सुद्धा मला तीच व्यक्ती गिरे तो भी टांग उपर अश्या अविर्भावात. एखाद्या प्रियकराला आपली प्रेयसी सगळी कडे दिसते अगदी तशीच....!!!!!!